Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
WYSZUKIWARKA


Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Gminna Biblioteka Publiczna w Czernicach Borowych
Gminne Centrum Informacji w Czernicach Borowych
Lokalnej Grupy Działania „Północne Mazowsze”
poniedziałek, 22 maja 2017
142 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        
imieniny
Emila, Neleny, Romy
Powiat Przasnyski – Stolica Kultury Mazowsza 2014
Radni Rady Gminy Czernice Borowe
Statystyczne Vademecum Samorządowca
Stop wypalaniu traw
Muzeum Ziemi Makowskiej i Garnizonu Różan
KRUS
Zielona linia
Mazowiecka Izba Rolnicza
kzp
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.

Postacie historyczne

 

Św. Stanisław Kostka

Św. Stanisław Kostka urodził się w miejscowości Rostkowo (tutejsza Gmina) w grudniu 1550r. Tu spędził również swoje dzieciństwo.
Rodzice jego - Jan Kostka, kasztelan zakroczymski i Małgorzata z Kryskich, pochodząca z Drobina koło Płocka - byli bardzo religijni. Miał czworo rodzeństwa: trzech braci - Pawła, Wojciecha i Mikołaja oraz siostrę Annę. Bracia - Wojciech i Mikołaj zmarli w dzieciństwie.
Stanisław od najwcześniejszych lat życia wzrastał w religijnej atmosferze rodzinnego domu, o której tak pisze jego brat Paweł: "Rodzice postępowali z nami surowo i przyzwyczajali do modlitwy i uczciwości. Wszyscy nas upominali i brali udział w naszym wychowaniu, wszystkich czciliśmy, przez wszystkich byliśmy kochani".

Do dwunastego roku życia Stanisław pobierał nauki w domu rodziców i u miejscowego kapelana. Następnie przez dwa lata razem z Pawłem kształcił się i wychowywał pod opieką młodego nauczyciela Jana Bilińskiego. W czternastym roku życia, w początkach lipca 1564 r., wyjeżdża z Pawłem i Janem Bilińskim na dalszą naukę do Wiednia.Zamieszkał w konwikcie, tzn. w internacie prowadzonym przez Ojców Jezuitów. Były to czasy tzw. reformacji. Cesarz Maksymilian II skłaniał się do protestantyzmu. Po ośmiu miesiącach pobytu w Kolegium, gdy Ojcom Jezuitom zabrano internat, Stanisław musiał się przenieść do domu luteranina Kimberkera.

Początkowo nauka sprawiała Stanisławowi trudności. W drugim jednak roku należał do najlepszych uczniów, pod koniec zaś trzeciego roku prześcignął nawet najlepszych. Zawdzięczał to nie tylko nieprzeciętnym zdolnościom, ale bardziej jeszcze pracowitości, pilności i sumienności, o czym świadcząjego notatki.

Wśród kolegów wyróżniał się pobożnością, skromnością i umiarkowaniem. Gorliwie służył do Mszy Św., często pozostawał w kościele lub kaplicy na adorację. Stanisław, mając zamiar wstąpić do zakonu Jezuitów, usiłował prowadzić życie na wzór zakonny, co było powodem przykrości, jakie miał ze strony starszego brata Pawła.

W czasie pobytu w Wiedniu, w grudniu 1566 roku, Stanisław ciężko zachorował. Obawiano się o jego życie. Powrót do zdrowia zawdzięczał cudownej interwencji Matki Bożej Opowiadał potem w nowicjacie w Rzymie, że ujrzał Maryję z Dzieciątkiem Jezus, które złożyła mu na wyciągnięte ręce. Otrzymał wtedy polecenie wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego. Powstały jednak trudności nie do pokonania na miejscu. Ojciec nigdy nie zgodzi się, by jego syn został zakonnikiem.

Kiedy Stanisław przekonał się, że w Wiedniu nie może być przyjęty do zakonu, zdecydował się na czyn, wydawałoby się, szaleńczy. Dnia 10 sierpnia 1567 r., w niedzielę rano po Mszy Św., ubrany w ubogie szaty, by nie zwracać na siebie uwagi, decyduje się na ucieczkę Zostawił list, w którym tłumaczy się przed Pawłem i Bilińskim dlaczego podjął taką decyzję oraz prosi o pożegnanie w jego imieniu rodziców. Paweł z Bilińskim zorganizowali pościg, Stanisława jednak nie rozpoznano, gdyż był przebrany w ubranie żebracze.

Stanisław udał się najpierw do Augsburga, a następnie do Dylingi, mając nadzieję, że może będzie przyjęty przez prowincjała Jezuitów w Niemczech, Ojca Piotra Kanizjusza. Zacny Ojciec Piotr Kanizjusz, późniejszy święty, przekonał się o wielkiej wartości Stanisława i dał mu radę: jeśli chcesz być zakonnikiem, idź do samego generała Ojców Jezuitów do Rzymu. Wystawił też Stanisławowi wspaniałą opinię, pisząc: " Spodziewam się po nim rzeczy przedziwnych ".
Podczas długiej i bardzo uciążliwej podróży Stanisław napisał list do rodziców. Do Rzymu przybył 25 października 1567 r. i zapukał do furty klasztornej Ojców Jezuitów. Generał O. Franciszek Borgiasz, późniejszy święty, zadecydował o przyjęciu Stanisława do nowicjatu wbrew woli rodziców. Ceremonia przyjęcia odbyła się w trzy dni później, 28 października 1567 roku.

W nowicjacie, jak stwierdzili liczni świadkowie, był wzorem zakonnika. Najświętszą Maryję Pannę nazywał swoją Matką i Panią. Na miesiąc przed śmiercią Stanisław wyznał przyjaciołom, że nie opuszcza go przeczucie o bliskiej śmierci. W dniu Św. Wawrzyńca, 10 sierpnia 1568 r. w rocznicę swej ucieczki z Wiednia, zachorował i po raz drugi ujawnił swe przeczucie bliskiej śmierci. Prosił Matkę Bożą, by Jej Wniebowzięcie mógł przeżywać w niebie. Stan jego zdrowia nagle się pogorszył, poprosił więc o spowiedź, przyjął Komunię Św i Sakrament Chorych. Osiemnastoletnie jego życie dobiegało końca. Odchodził z tego świata z całą świadomością. Z krzyżem i obrazkiem Matki Bożej w ręku dnia 15 sierpnia 1568 roku o godzinie trzeciej zasnął cicho i spokojnie.
Kościół ogłosił go błogosławionym w roku 1605, a świętym w roku 1726.

Źródło: Ks. Stanisław Bońkowski "Święty Stanisław Kostka",
Płock I986r. Płockie Wydawnictwo Diecezjalne, Dokumenty Parafii Rostkowo.

Na terenie Gminy Czernice Borowe w miejscowości Rostkowo, w miejscu urodzin Świętego Stanisława Kostki zbudowano kaplicę a następnie w roku 1904 zbudowano Kościół. Zachowała się lipa pod którą modlił się Św. Stanisław, staw w którym nie kumkają żaby (legenda głosi, że rechot żab przeszkadzał młodemu Stanisławowi w modlitwie) oraz kamień z odciśniętą stopą małego Stanisława. W kościele w Rostkowie znajdują się przywiezione z Rzymu Relikwie Świętego Stanisława Kostki.


Mikołaj Dzierzgowski

Mikołaj Dzierzgowski (1490 - 1559), urodził się w Pawłowie Kościelnym, arcybiskup gnieźnieński i Prymas Polski. Studiował na Akademii Krakowskiej oraz Uniwersytecie w Padwie. Przez wiele lat był notariuszem królewskim. W 1541r. mianowany został biskupem chełmskim, a w 1543 r. biskupem kujawskim. Od 1545 roku arcybiskup gnieźnieński. Obok Jana Łaskiego był przywódcą antyhabsburskiego stronnictwa narodowego. Mikołaj Dzierzgowski i jego brat Jan ufundowali w 1538r. kościół w Pawłowie Kościelnym, pod wezwaniem Antoniego Padewskiego.

Kościół pochodzi z XVI wieku. Podczas I wojny światowej uległ poważnemu zniszczeniu i przez kilka lat pozostał w ruinie, II wojna światowa również nie była łaskawa dla kościoła w Pawłowie Kościelnym w elewacji widoczne są ślady po dachach dwóch kolejnych krucht oraz wmurowane dwie kule armatnie.


 Stanisław Chełchowski (1866 - 1907) mykolog, przyrodnik, etnograf, działacz społeczny.

Stanisław Chełchowski urodził się w Chojnowie, Gmina Czernice Borowe.

Początkowo uczył się w Mławie, potem uczęszczał do IV Gimnazjum w Warszawie, które ukończył ze złotym medalem.

W 1887r. ukończył studia na wydziale przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, przedstawiając rozprawę pt: "Podstawczaki z okolic Warszawy".
Po śmierci ojca, w 1891r. Chełchowski powrócił do rodzinnego Chojnowa. Tu zajmował się przede wszystkim rolnictwem. Założył pierwszą w kraju rolniczą stację doświadczalną, był wiceprezesem a później prezesem Sekcji Rolniczej w Warszawie i prezesem Płockiego Towarzystwa Rolniczego. Doprowadził do połączenia wszystkich towarzystw rolniczych Królestwa Polskiego w jedno Centralne Towarzystwo Rolnicze i został jego prezesem. Pracując nad rozwojem rolnictwa w kraju, uwzględnił również gospodarkę chłopską: organizował konkursy gospodarstw, pokazy hodowlane i wystawy. Zakładał związki hodowlano- nasienne i kółka rolnicze (Wielka Encyklopedia Powszechna 1962). W nowozakupionym folwarku Miłoszewiec założył jedną z pierwszych rolniczych stacji doświadczalnych. Przy tym wszystkim znajdował jeszcze czas na działalność naukową. Swoje prace i artykuły drukował m.in.. w "Pamiętniku Fizjograficznym", we "Wszechświecie", "Encyklopedii Rolniczej", "Gazecie Rolniczej", "Gazecie Cukrowniczej", "Ogrodniku Polskim" oraz w "Głosie" i w "Wiśle". Krakowskie środowisko naukowe, wysoko oceniło jego dorobek naukowy i talent organizacyjny: w 1899r. zaproponowano mu objęcie Katedry Rolnictwa na Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Propozycji nie przyjął, gdyż nie chciał porzucić pracy organizacyjnej w Towarzystwie Rolniczym, wiedząc, że tam może zdziałać bardzo wiele. Zawsze bardzo czynny, zapracowany, "pamiętający o wszystkich tylko nie o sobie", zmarł nagle w Ciechanowie, 23.III.1907r. w czasie podróży z Chojnowa do Płocka, gdzie miał wygłosić odczyt. Odszedł w pełni sił twórczych.


Źródła:

Jan Nycek: "Ludzie i książki", Biblioteka Publiczna Płock 1998r.
T. Oracki: "Leksykon sławnych Mazowszan" Ciechanów 1977r.
Bartołd R. "Przewodnik po Ziemi Ciechanowskiej" 1974r.
Kiniarski M "Stanisław Chełchowski. Polski Słownik Biograficzny" Tom III/1
"Wielka Encyklopedia Powszechna" 1962r.
"Wiadomości Botaniczne" Tom XXI - zeszyt 4 1977r.


Kazimierz Chełchowski

Kazimierz Chełchowski, (1858 -1917) - lekarz, propagator oświaty zdrowotnej na wsi. Przyszedł na świat 20. lutego 1858 r. w Chojnowie, parafii czernickiej, jako syn właściciela majątku ziemskiego, Teodora Chełchowskiego h. Lubicz, l Julii z Obrębskich. Brat Stanisław był znanym etnografem l mikologiem, posłem do I Dumy Państwowej, prezesem Centralnego Towarzystwa Rolniczego; siostry: Teodora Rouppertowa l Jadwiga Milewska wyróżniały się na polu badań ludoznawczych l działalności społecznej. Ukończył w 1875 r. ze złotym medalem IV gimnazjum w Warszawie i w 1880 r. Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Wraz z przyjaciółmi (m.in. z Mieczysławem Brzezińskim) współtworzył w 1882 r. tajne Warszawskie Koło Oświaty Ludowej, lLóre wydawało książki i broszury dla ludu. Zebrania i narady oświatowców odbywały się u Chełchowskiego, który nie szczędził środków na prace Koła. A plon ich był imponujący: założono Księgarnię Polską (przekazaną później Macierzy Szkolnej), Wydano kilkaset książeczek, w 1892 r. wykupiono pismo "Zorza". Do 1890 r. był Chełchowski asystentem Kliniki Terapeutycznej Cniwersytetu Warszawskiego, pracując jednocześnie nad anatomią patologiczną u prof. W. Brodowskiego. Od 1881 r. był przez kilkanaście lat konsultantem Zakładu Leczniczego w Nałęczowie. Zetknął się wtedy ze Stefanem Żeromskim, który we wspomnieniach o synu Adamie nazwał Kazimierza Chełchowskiego lekarzem swojej rodziny. W 1882 r. Kazimierz Chełchowski został współwłaścicielem i członkiem redakcji "Gazety Lekarskiej", trzy lata później członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego.


Jadwiga Milewska (z Chełchowskich)

Jadwiga Milewska (z Chełchowskich) (ur. 11 sierpnia 1868 w Chojnowie k. Przasnysza - zm. 7 lutego 1943 w Warszawie). Ukończyła ze złotym medalem pensję Jadwigi Sikorskiej w Warszawie. Poślubiona w 1888 przez Jakuba Tymoteusza Milewskiego, zamieszkała w majątku męża w Rembówku (gm. Opinogóra). Zorganizowała w majątku ochronkę dla dzieci służby folwarcznej, prowadziła dla służby i okolicznych włościan kursy z różnych dziedzin życia, udzielała się w kole ziemianek i na polu dobroczynności, brała udział w zorganizowaniu w Grędzicach Szkoły Gospodyń Wiejskich oraz w przygotowaniu wystaw gospodarczych. Publikowała artykuły w Ogniwie - Zbiorze Pożytecznych Wiadomości dla Gospodyń oraz szkice etnograficzne w Wiśle (m.in. Kołysanki z ciechanowskiego (1901), Śpiewy dożynkowe zebrane w Rembówku i Ucieszne opowiadania z Ciechanowskiego (1902), oraz Sposoby zabawiania dzieci i ich zabawy w Ciechanowskiem (1903). Interesowała się warunkami życia włościan i służby folwarcznej, prowadziła badania terenowe z zakresu higieny ludu, a wyniki swych obserwacji publikowała w czasopiśmie Zdrowie. Jadwiga Milewska pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. 2 września 2007 w Rostkowie poświęcony został jej pomnik.

 


 

Henryk Kakowski

Henryk Kakowski urodził się dnia 31 stycznia 1890r. w Dzielinie w parafii Czernice Borowe w powiecie przasnyskim, jako czwarte z sześciorga dzieci Bronisława Michała Kakowskiego z Dembin (*1858 +1916) i Teodozji z Burskich (*1860 +1915), dziedziczki częściowej w Dzielinie. Bronisław w latach 1889-1901 był wójtem gminy Chojnowo. Około 1900 roku nabył pobliski folwark na części wsi Chojnowo - Brońki o powierzchni 70 hektarów. W 1907 r. współzałożył Kółko Rolnicze „Praemium" w Czernicach Borowych, do którego prac przystąpiło potem trzech jego synów Józef, Henryk i Kazimierz. Działacz Narodowej Demokracji. W latach 1930-1935 poseł na sejm z Listy Narodowej (lista nr 4), w okręgu wyborczym nr 8(Ciechanów). W sejmie był członkiem Klubu Narodowego, pracował w Komisji Budżetowej. W kwietniu 1939 r. odbył szkolenie wojskowe w Karwaczu. Szkolenie to przygotowywało zręby organizacji podziemnej o kryptonimie K-7. Celem jej działania były akcje sabotażowe na tyłach wrogiej armii w przypadku wybuchu wojny. Jesienią 1939 r. wspólnie z mjr. Zygmuntem Nowickim z Warki powołał do życia w powiecie przasnyskim Narodową Organizację Wojskową „Walka". Henryk Kakowski został powołany na jej Komendanta. Wiosną 1941 roku doszło do dekonspiracji organizacji. Niemcy rozpoczęli aresztowania jej członków. Jeden z aresztowanych nie wytrzymał tortur i podał warszawski adres Henryka Kakowskiego, bowiem tam ukrył się komendant uprzedzony o akcji represyjnej. Został aresztowany i osadzony w więzieniu w Ciechanowie, następnie przewieziony do Królewca i tam osądzony. Mimo tortur, nie załamał się w śledztwie nikogo nie wydał i do niczego się nie przyznał. Został skazany na więzienie w obozie za fakt bycia przedwojennym posłem. Przebywał w więzieniach w Działdowie, Ciechanowie i Toruniu. Po krótkim pobycie w Berlinie trafił do obozu w Oświęcimiu. 22 czerwca 1944 r. został przewieziony do Buchenwaldu, następnie Mittelbau - Dora, gdzie zmarł z wycieńczenia 9 marca 1945 r.


Prof. dr inż. Tadeusz Kiciński

Urodził się 6 września 1929r. w Czernicach Borowych, powiat Przasnyski. Zmarł 14 kwietnia 1988r. w Warszawie. Po ukończeniu gimnazjum i liceum w Przasnyszu w 1949r. podjął studia na Wydziale Rolniczym Sekcji Melioracyjnej SGGW w Warszawie. W 1955r. uzyskał tytuł mgr inż. melioracji - specjalność: budownictwo wodne. Swoje życie zawodowe związał z Wydziałem Melioracji SGGW. W 1964r. doktoryzował się. Od 1969r. był docentem. W grudniu 1987r. uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk technicznych. Profesor Tadeusz Kiciński pełnił liczne funkcje w SGGW, SGGW.in. Dyrektora instytutu Melioracji Leśnych i Rolnych, Dziekana Wydziału Melioracji, członka senatu SGGW. Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i wieloma innymi.


Stanisław Żórawski

Stanisław Karol Walenty Żórawski, (vel Jordan-Żórawski) h. Trąby, (1882 -1940), ziemianin, właściciel majątku Obrębiec. Urodził się 6. października 1882 r. w Szczukach. Był synem Juliusza Żórawskiego, dzierżawcy majątku Szczuki, jednego z najbliższych współpracowników Stanisława Chełchowskiego, oraz Kazimiery z Kamieńskich h. Jastrzębiec, bratem Kazimierza Żórawskiego, wybitnego matematyka, w młodości narzeczonego Marii Skłodowskiej, oraz Władysława, dyrektora cukrowni "Ciechanów". Żonaty z Anną Schurr, córką Władysława, miał z nią syna Andrzeja Maksymiliana, w latach 1943 - 45 więźnia obozów w Oświęcimiu i  Buchenwaldzie. Był absolwentem Szkoły Rolniczej w Czernichowie. Dzierżawił Krasnosielc, w 1908 r. za posag żony nabył Obrębiec w parafii Węgra. Działał w Stowarzyszeniu Rolniczym w Ciechanowie (od1905), stał na czele oddziału w Przasnyszu. Był członkiem zarządu Okręgowego Towarzystwa Rolniczego Ciechanowskiego (od 1914) i delegatem do Rady Centralnego Towarzystwa Rolniczego (1917). Działał w Radzie Opiekuńczej Powiatu Przasnyskiego (1916-1918), Powiatowej Komisji Szacunkowej, w  1916 r. został wybrany z powiatu przasnyskiego do sejmiku mławskiego, przewodniczył Komitetowi Pomocy Wojskowej w Przasnyszu (1918). Był też komisarzem rządowym (starostą) na powiat przasnyski (1918). W 1920 r. został członkiem Rady Komitetu Obrony Państwa w Przasnyszu. Współorganizował Bank Spółdzielczy w Przasnyszu w 1924 r. Udzielał się w  Związku Ziemian, Związku Kółek Rolniczych, Związku Obrony Kresów Wschodnich, był prezesem Akcji Katolickiej i Powiatowego Towarzystwa Orgaacji i Kółek Rolniczych w Przasnyszu. W roku 1931 został członkiem Diecezjalnego Komitetu Jubileuszowego Antoniego Juliana Nowowiejskiego. W 1933 r. maczony Złotym Krzyżem "Pro Ecclesia et Pontifice".


Dziedzicki Antoni

Dziedzicki Antoni-ur. 1802 r. we wsi Pawłowo w obwodzie przasnyskim, szlachcic. Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W kampanii 1831 r. żołnierz w 5.pułku piechoty liniowej. Odznaczony srebrnym krzyżem Virtuti Militari. W latach 1833-1838 pisarz w Sądzie Pokoju w Radzyminie, 1839-1843 podsędek w pow. błońskiego, 1844-1846 podprokurator przy Sądzie Policji poprawczej w Warszawie, 1847-1853 asesor Sądu Kryminalnego guberni warszawskiej, a w latach 1854-1863 sędzia tegoż sądu. Zmarł w Warszawie 15 lipca 1874

Źródła:
Za Adamem Białczakiem Zeszyty Naukowe OTN t. XIII (1999),  s. 95-106 ISSN 0860-9608R. GerberWychowankowie szkoły wojewódzkiej  w Pułtusku na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1817-1831 [w:] Pułtusk.  Studia i materiały z dziejów miasta i regionu, Warszawa 1975, s. 194.


Rotmistrz Adam Bartosiewicz

Rotmistrz Adam Bartosiewicz s. Franciszka i Marii z Krzykowskich, ur. 30.01.1900r. w miejscowości Rostkowo- Chojnowo, pow. przasnyski. Ukończył Szkołę Miejską w Przasnyszu, Państwowe Gimnazjum Filologiczne im. Piotra Skargi w Pułtusku oraz dwa semestry Wydziału Leśnego SGGW w Warszawie. W 1916r. wstąpił do POW. Wraz z kolegami z gimnazjum, po uzyskaniu zgody rodziców, ochotniczo wstąpił do formującego się jesienią 1918r. szwadronu województwa ciechanowskiego. W marcu wraz ze szwadronem wcielony do 4 pułku ułanów Zaniemeńskich. Przydzielony w stopniu kaprala do szwadronu technicznego pułku, od sierpnia 1919r. przebywał na froncie i brał udział we wszystkich walkach pułku. Odznaczony Orderem VM kl. V nr 4194.
Po wojnie, którą zakończył w stopniu wachmistrza, ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie. Po odbyciu praktyki w 79 pp w Słonimiu, skierowany został do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, w 1925 roku jako jej absolwent mianowany podporucznikiem i przydzielony do 4 pułku ułanów. W 1927 awans na porucznika, w 1935 - rotmistrz. W 4 pułku służył do 1937 i został przeniesiony do szwadronu KOP"Rokitno”. Ciężko ranny 5.09.1939r. pod Zygmuntowem. Dostał się do niewoli sowieckiej, osadzony w Starobielsku, skąd przyszła ostatnia wiadomość listowna. Adam Bartosiewicz  odznaczony był Krzyżem VM klasy V, Krzyżem VM klasy IV, Krzyżem Walecznych.


 

INTERmedi@


Kontakt
Przetargi
Fotogaleria
Archiwum aktualności
Archiwalna strona www
Poczta przez www
Do pobrania
Dzienniki Ustaw
Monitory Polskie
Dzienniki Urzędowe Województwa Mazowieckiego
Biuletyn Informacji Publicznej
facebook
Inwestycje
Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa
PROW 2014-2020
Gminny Program Rewitalizacji
EFS
Odnowa i Rozwój Wsi w ramach PROW
Podstawowe usługi dla gospodarki i ludności wiejskiej
PROW
RPO WM 2007 – 2013
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
PPWOW
Urząd Gminy Czernice Borowe, ul. Dolna 2, 06-415  Czernice Borowe, pow. przasnyski, woj. mazowieckie
tel.: 23 674 62 15 , fax: 23 677 00 13, email: sekretariat@czerniceborowe.pl, http://www.czerniceborowe.pl
NIP: 566-16-19-271 , Regon: 000539058
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x